Op 13 mei 2025 werd de vijfde Kazerne Design Award uitgereikt: een aanmoedigingsprijs voor recente alumni van Design Academy Eindhoven. De jury honoreert de gelukkige winnaar met eeuwige roem, een expositie van het genomineerde werk en maar liefst 5.000 euro om te starten. Met dank aan Rotary Club Eindhoven-Soeterbeek.
De genomineerden voor de Kazerne Design Award 2025 waren Katharina Ammann, Lilou Angelrath & Réiltín O’Hagan, Kiki Astner, Dana Elmi Sarabi, Kasia Łukaszuk, Céleste Muir, Jules Péan, Lotte Schoots, Antonia Vincenza Schreiber en Ieva Valule.
De jury bestaat uit Anne Ligtenberg (Bureau AM), Annemoon Geurts (Kazerne), Jan Hoorntje (Rotary Club EIndhoven-Soeterbeek) en Daphna Isaacs (Daphna Laurens).
Winnaar Antonia Vincenza Schreiber | Local Shit
Poep en vervuiling – het beste recept voor een oersterk gips
Local shit is één antwoord op twee klimatologische problemen: het vrijkomen van stikstof in veeteelt, en het vrijkomen van broeikasgassen bij productie van beton. Koeienmest, lokaal geworven klei en zand vormen samen een weerbestendig gips, geschikt voor de bouw van bijvoorbeeld gevels in een regenachtig klimaat. Een hernieuwd gebruik van een eeuwenoude techniek. De getoonde opstelling toont niet alleen de toepasbaarheid en kracht van het materiaal, maar toont ook drie mogelijke scenario’s voor productie op grote schaal. Duurzaam, toepasbaar én haalbaar dus.
Katharina Ammann | The Solar Share
Zonlicht als bron van groei: natuurlijk, stabiel en regeneratief
Elk uur bereikt meer zonne-energie de aarde, dan de wereld in een jaar gebruikt. The Solar Share is een productielab voor de groei van spirulina, een alg rijk aan vitaminen, mineralen en eiwitten. De spirulina alg maakt gebruik van fotosynthese: het omzetten van energie uit zonlicht in voedingsstoffen, en zorgt zo voor diens eigen doorlopende groei. Door het kweken, oogsten, verhandelen en consumeren van de alg biedt The Solar Share een andere kijk op energie, economie en ecologie, met zonlicht als basis voor écht waardevolle groei: natuurlijk, stabiel en regeneratief.
Lilou Angelrath & Réiltín O’Hagan | Mnemotope magazine – (re)organising publishing
Schrijven, delen, publiceren – maak het samen
Mnemotope magazine biedt een open en toegankelijk platform voor fantastische verhalen buiten het traditionele literaire circuit. Een open call vrij van thema, schrijf- en spelregels, taalbarrières of vorm. Inzendingen variëren van essays tot gedichten of voicemessages. Het resultaat: een veelzijdig collectie van verhalen en illustraties uit alle windstreken. De installatie geeft een kijkje in het maakproces van Mnemotope magazine, en verwelkomt bezoekers in de wereld van het project. Het enthousiasme waarmee tientallen bezoekers al deelnamen, geeft blijk van de transformatieve kracht van collectiviteit. Zo roept Mnemotope magazine op tot een meer inclusieve, gelijkwaardige en dynamische manier van publiceren.
Kiki Astner | Tonne für Tonne
Een Gouden Gids voor bosbehoud in Oostenrijk
Bossen zijn de groene longen van de aarde: ze absorberen bijna 16 miljard ton kooldioxide per jaar. Helaas heeft deze vitale functie ervoor gezorgd dat bossen verhandelbare activa zijn geworden voor grote uitstoters van broeikasgassen. De logica: een ton uitstoot kan eenvoudig worden gecompenseerd door het beschermen of planten van bomen die een ton koolstof op natuurlijke wijze opslaan gedurende een bepaalde periode. Kiki Astner onderzoekt kritisch de effectiviteit van deze ’ton voor ton’ methode. Ze roept op tot een alternatieve strategie voor natuurbehoud, gebaseerd op wetenschappelijke monitoring. Ter ondersteuning van de ongeveer 140.000 kleine boseigenaren in Oostenrijk stelde ze een ‘Gouden Gids’ boek samen met contactgegevens van mensen die lokale bosbeheerders beter kunnen informeren over financiering, educatie en conservatie. Het is ontworpen om gedistribueerd te worden door communities die als tussenpersoon kunnen fungeren en heeft als doel via conversatie een collectief gevoel van besluitvorming te stimuleren.
Dana Elmi Sarabi | No Shoes on the Carpet
Cultureel erfgoed terugwinnen door pressie om te zetten in patronen
Perzische tapijten zijn zeer geliefd in Europese interieurs, waar ze vaak worden behandeld als consumptiegoederen: versleten, gebleekt en gereproduceerd als monochrome, machinaal vervaardigde kopieën. Dit staat in scherp contrast met de diepgewortelde eerbied voor tapijten in Iran en binnen de Iraanse diaspora. No Shoes on the Carpet herstelt de culturele zeggenschap over het tapijt vanuit een diasporisch perspectief. Het project nodigt uit om, ondanks verloren technieken en beperkte bronnen, deel te nemen aan de eeuwenoude traditie van tapijtweven als vorm van storytelling. Met geïmproviseerde materialen en methoden wordt de voortzetting van deze praktijk mogelijk gemaakt als daad van cultureel overleven. Door materialen uit schoenen – gaas, leer en veters – te gebruiken, keert het project de westerse dominantie van de schoen om en transformeert deze tot drager van nieuwe verhalen. Geïnspireerd door traditionele Iraanse tapijten met symmetrische tuinmotieven, tonen deze werken het tapijt niet als symbool van slachtofferschap, maar als krachtig teken van verzet, creativiteit en veerkracht.
Kasia Łukaszuk | The Trust Paradox
Kunnen we vertrouwen met steeds slimmere technologieën opbouwen?
In tegenstelling tot het vertrouwen tussen mens en dier, is het vertrouwen tussen mens en technologie een nieuw en evoluerend concept, dat gemakkelijk gemanipuleerd kan worden. De psychologische videogame The Trust Paradox onderzoekt het vertrouwen tussen mensen en geavanceerde technologieën. Gebaseerd op het Iterated Prisoner’s Dilemma, waarin samenwerkende deelnemers leren van hun ervaringen, moedigt The Trust Paradox spelers aan om hun interacties met slimme technologie kritisch te bevragen. In een tijd met steeds verder ontwikkelende AI en technologieën, stelt The Trust Paradox ons relevante vragen.
Céleste Muir | Precious Little Rocks
Welke schoonheid houdt zich schuil tussen schadelijk afval?
De juwelen van Precious Little Rocks onthullen de verborgen schoonheid van glazuurafval, gevonden in keramiekateliers. Ontwerpster Céleste Muir betreedt het creatieve keramiek atelier alsof het een mijn is. De afgedankte restjes die doorgaans worden gemeden vanwege mogelijke gifstoffen, graaft zij juist op, en snijdt, polijst en categoriseert hen als hedendaagse edelstenen. Precious Little Rocks laat ons anders kijken naar ‘schadelijk afval’, en viert diens ongekende potentieel als juweel of ornament.
Jules Péan | New Rocks
Van stof naar steen
New Rocks maakt nieuwe gesteenten van sedimenten uit inactieve mijnen en groeves. Met ambachtelijke technieken worden geologische processen als kristallisatie, vulkanische rotsvorming en erosie nagebootst. De collectie stenen is gemaakt van industrieel afval, zoals restmateriaal uit de bouw, natuurlijke bindmiddelen zoals mycelium, zetmeel en zout, en sedimenten uit Luxemburg, waaronder zandsteen, dolomiet, kalksteen en ijzererts. De nieuwgevormde stenen zullen uiteindelijk weer vergaan tot sediment, als oneindige cyclus van oud en nieuw gesteente.
Lotte Schoots | I Spy…
Waarom de natuur nog nabootsen, als imitaties bovennatuurlijk kunnen zijn?
Al eeuwenlang zijn de looks van hout geliefd in het interieur. De techniek van het schilderen van imitatiehout heeft zich ontwikkeld tot een haast magisch ambacht. Waarom zouden we ons nog beperken tot het kopiëren van hout, als imitatie zoveel meer kan zijn? Lotte Schoots gebruikt deze ambachtelijke schildertechnieken om suggesties van knoesten en nerven te creëren die niet in de natuur voorkomen. Met verschillende lagen verf en vernis ontstaan diepte en patronen, op de grens van imitatie. Is het hout of is het edelsteen?
Ieva Valule | Y’all got adHD
Wie zou zich geen stoornis toedichten in dit tijdperk van gekte?
Y’all Got adHD verwelkomt je in de chaotische realiteit van InfoHuntress, een grafisch ontwerper die zichzelf diagnosticeert met ADHD. Met de hulp van bondgenoot Freudly duikt ze in een door productiviteit geobsedeerde maatschappij. De koortsdroom van het bedrijf Cognitive Capitalism Company verandert het leven in een meedogenloos spel van maximalisatie en optimalisatie. Pijnlijk herkenbaar zijn de karikaturen, gevormd door een algoritme dat culturele symbolen en psychologische motieven verward. Het verhaal onderzoekt ADHD niet als een persoonlijke pathologie, maar als een culturele marker, die een tijdperk weerspiegelt dat geobsedeerd is door efficiëntie en labels.
Tentoonstelling ‘Kazerne Design Award 2025’
Kazerne, Eindhoven
Tot eind september 2025
Toegang is gratis
kazerne.com
Fotografie: Dutch Design daily
