ONE WEEK ABOUT Kaboom Animation Festival
Het jaarlijkse Kaboom Animation Festival – dit jaar van 13 tot en met 22 maart in Utrecht, Amsterdam en online – presenteert de nieuwste, meest creatieve, innovatieve en gedurfde nationale en internationale animatieproducties met het thema ‘Human Touch’. De komende dagen laten we een aantal van de Nederlandse deelnemers zien, vandaag Sophie Olga de Jong & Sytske Kok.
Hondenleven
Wanneer Luna bij haar oma gaat logeren speelt ze graag met hond Stella. Als een kleine generaal commandeert ze Stella door de tuin en geniet ervan dat Stella naar haar moet luisteren. Maar Stella is oud en ziek en zakt voor Luna’s ogen in elkaar.
Luna ‘weet’ dat je een sterretje wordt als je dood bent. Oma wil haar kleindochter dit geloof niet ontnemen en is stiekem opgelucht dat ze de werkelijkheid hierdoor uit de weg kan gaan. Samen begraven ze de hond.
Maar als Luna een tijdje later vraagt of ze een gaatje kunnen maken, om te kijken hoe het met Stella gaat? Schrikt oma en verbiedt het haar streng. De gedachte laat Luna echter niet meer los en in een onbewaakt ogenblik graaft ze toch dat gat om zelf te kunnen kijken.
Daar ziet ze tot haar afschuw hoe Stella, deels aangevreten door de wormen, op de bodem van het graf ligt. Stella is helemaal geen sterretje geworden! Oma troost de verdrietige Luna schuldbewust en dekt het graf snel weer toe.
Voorzichtig vraagt Luna of oma als zij doodgaat dan wel een sterretje wordt? Er klinkt hoop in door, dat het gruwelijke lot van vergankelijkheid misschien alleen voor dieren geldt. Even aarzelt Oma of ze die hoop voor Luna in stand moet houden, maar dan besluit ze er niet langer omheen te draaien.
Luna slaakt een zucht van verlichting, het stelt haar kennelijk gerust dat Stella dan dus ook niet meer alleen onder dat donkere zand hoeft te liggen. Ze gaat verder met spelen en laat oma achter in het melancholische besef van haar eigen eindigheid.
Directors’ statement
Hondenleven gaat voor ons niet in de eerste plaats over rouw. Het is eerder een filosofische film over de onbevattelijkheid van de dood. We hebben ons daarbij laten inspireren door de gedachten die kinderen hierover hebben.
De film is voor alle leeftijden. Het perspectief van het verhaal is vooral dat van Oma, of eerder nog dat van een alwetende verteller in de vorm van de camera. Toch denken wij dat ook voor kinderen vanaf 6 jaar het interessant kan zijn om te zien dat volwassenen ook met vragen over de dood worstelen.
Voor Hondenleven heeft Sophie met haar ontwerp de duisternis opgezocht, zonder daarbij de speelsheid helemaal te verliezen. Ze zocht daarbij een balans tussen realisme en abstractie, vertedering en rauwheid. Want in dat spanningsveld zit voor Sophie en Sytske de poëtische lading van Hondenleven.
