Verslag van Branko Popovic
Op 9 juli presenteerde de bacheloropleiding Modeontwerp van de Willem de Kooning Academie haar afstudeerklas van 2026 tijdens de jaarlijkse FASHION SHOW 010. Naast de afstudeercollecties toonde de opleiding een selectie van projecten van eerste-, tweede- en derdejaarsstudenten, waaronder hoogtepunten uit het project ‘Duurzaamheid en mode’ van semester 1.2, gesponsord door LIBECO.
In alle collecties komen terugkerende thema’s naar voren: het lichaam onder druk — sociaal, politiek, emotioneel — en de vraag wat identiteit betekent wanneer deze voortdurend wordt gevormd, ontwricht en herwonnen. Verschillende ontwerpers putten uit persoonlijke ervaringen en hun gemeenschap, en gebruiken de catwalk niet als een podium voor fantasie, maar als een ruimte om de waarheid te vertellen. Anderen wenden zich tot speculatie, geschiedenis of experimenten met materialen om te onderzoeken welke plaats mode inneemt in een onzekere toekomst. Samen vormen ze een groep die weigert esthetiek los te koppelen van betekenis.
Graduating class of 2026
Alan Wederfoort, Arianna Adamopoulou, Babette van Rijthoven, Betina Mendes de Almeida, Biene Pasma, Bink Kwist, Blanka Ali, Bob Hoogerwerf, Daphne Martel, Ioanna Kyridou, Isabella Kramer, Jessica Laures, Joris Teunissen, Josefien van Haaften, Julia Nortier, Kelly Cecilie Foss, Lieve Valkenhoff, Madeleine Knight, Matilde Fameli, Athanasia Papaliou , Niusha Vahediriki, Nora van Dijk, Olivier Pierre, Osei Parris, Presley Webb, Rachel Clements, Shilen Mujicic, Sophie van Helvoort, Tünde Brouns, XyantyIsairah Burger, Yanitsa Krasteva
Selected projects
Jessica Laures — COIL
COIL verbeeldt de vrouwelijke ervaring van lijden aan de hand van de metafoor van een metalen veer — gemaakt om kracht te weerstaan. De collectie is opgebouwd uit gedraaide, spiraalvormige archetypen en de herinterpretatie van vrouwelijke stereotypen als letterlijke beperkingen, en daagt daarmee de opvattingen over vrouwelijke autonomie en de neiging tot instorting uit. In de kunst wordt vrouwelijk lijden al lang geësthetiseerd; Jessica Laures levert hier kritiek op door juist diezelfde visuele beelden te gebruiken om het geweld te onthullen dat doorgaans wordt gecensureerd. Haar bijbehorende installatie, The Weight That Lifted, geeft interne spanning vorm via een vervormd menselijk beeldhouwwerk en stelt de vraag: wat betekent bevrijding eigenlijk in de context van pijn? Vastklampen, of loslaten?
XyantyIsairah Burger — The Adinkras
De collectie van XyantyIsairah Burger verkent via mode de schoonheid, veerkracht en onderlinge verbondenheid van de Afrikaanse diaspora. De collectie is geworteld in ideeën over afkomst, cultureel geheugen en afrofuturisme en geeft een nieuwe invulling aan traditioneel vakmanschap door middel van hedendaagse ontwerpmethoden en digitale technologie. In plaats van Afrikaans vakmanschap te beschouwen als iets historisch of vaststaands, presenteert The Adinkras het als levende kennis, iets dat zich kan blijven ontwikkelen binnen toekomstige identiteiten en ontwerpruimtes.
Kelly Cecilie Foss — The Nomadoscene: The Age of Movement
Kelly Cecilie Foss’ collectie schetst een toekomst waarin de klimaatcrisis de huidige grenzen heeft doen verdwijnen en de mensheid tot voortdurende migratie heeft gedreven – niet louter als een ramp, maar ook als een mogelijke kans voor nieuwe vormen van menselijke verbondenheid. De collectie speelt zich af in een toekomstig Scandinavië dat wordt gekenmerkt door extreme kou en herinterpreteert bekende archetypes van bovenkleding tot multifunctionele kledingstukken die inspelen op veranderende omgevingen. De onderliggende vraag: wat als beweging een gedeelde menselijke conditie zou worden, die ons eraan herinnert dat we niet boven de natuur staan, maar deel uitmaken van één onderling verbonden systeem?
Bink — More than a Bink
Een liefdesbrief aan transvrouwen, aan ballroom, aan glamour en aan de kunst van het worden. De collectie komt rechtstreeks voort uit Binks eigen ervaringen als transvrouw — waarin ze zich een weg baant door zichtbaarheid, verlangen, geweld, zachtheid en een gebrek aan toegang tot gezondheidszorg. Het werk speelt met kwetsbaarheid en macht, blootstelling en bescherming, performance en vrouwelijkheid, en put uit de ballroomcultuur, het nachtleven en transvrouwelijkheid als zowel overlevingsstrategie als esthetiek. De titel herdefinieert het Nederlandse woord bink – slang voor een stoere kerel – en breidt daarmee de oorspronkelijke betekenis ervan uit.
Tünde Brouns — Oud Nieuws
Kan een kledingstuk een geheugen hebben? Dat is de tegenstrijdigheid die centraal staat in de collectie van Tünde Brouns: we hechten waarde aan kleding die ons door de jaren heen heeft vergezeld, maar we laten onze eigen kledingstukken zelden daadwerkelijk zo ver komen. Oud Nieuws presenteert kleding in paren, een ‘voor’ en een ‘na’, die elkaar voortdurend bevragen en beantwoorden. Door middel van overdrijving en speelsheid maakt Tünde de tijd zichtbaar in een kledingstuk, en vraagt ze ons daarmee om opnieuw na te denken over wat we als waardevol beschouwen.
Joris Teunissen — Hele Meneer
Hele Meneer onderzoekt hoe mannelijkheid vanuit een queer perspectief kan worden herwonnen en opnieuw vormgegeven. De collectie put uit de visuele codes die in de jaren zeventig binnen homogemeenschappen ontstonden – de ‘leatherman’ en symbolen van autoriteit, arbeid en hypermannelijkheid die een nieuwe betekenis kregen als uitingen van queer identiteit – en geeft een nieuwe interpretatie aan de beeldtaal van mannelijke archetypen van vandaag. De conclusie is duidelijk: mannelijkheid is geen vaste identiteit en behoort evenmin toe aan één enkele groep. In plaats van deze af te wijzen, eigent Joris Teunissen zich de beeldtaal ervan toe, waarbij hij erkent dat deze al lang binnen de queer-cultuur wordt gedragen en opnieuw gedefinieerd.
Isabella Kramer — #glitchglitch
De collectie van Isabella Kramer gaat over de desoriëntatie die het leven met zich meebrengt in een tijdperk van eindeloze beelden en meningen, waarin niets echt tot je doordringt. De overweldigende stroom aan digitale informatie zorgt ervoor dat gedachten gefragmenteerd en los van elkaar aanvoelen. Geïnspireerd door de manier waarop sociale media onze waarneming beïnvloeden, weerspiegelt de collectie een realiteit die vaak aan de oppervlakte blijft en slechts fragmenten en indrukken achterlaat. Afbeeldingen van kleding op lichamen wekken het gevoel op dat je letterlijk de identiteit van iemand anders kunt aannemen, totdat je niet meer weet welke echt is. Vlakke beelden worden omgezet in driedimensionale vormen, waardoor een dialoog ontstaat tussen vlakheid en volume.
Alan Wederfoort — FRGMNTD
FRGMNTD van Alan Wederfoort onderzoekt hoe identiteit uiteenvalt, losraakt en kwetsbaar wordt in hyperverbonden maar tegelijkertijd isolerende omgevingen. Mensen bouwen een emotionele pantsering op — psychologische schilden tegen druk, verwachtingen en overweldigende prikkels. Wanneer die pantsering uiteenspat, stort de illusie van een stabiele identiteit in. De collectie, die is gebaseerd op psychoanalyse en neurowetenschap, vertaalt deze psychologische reis naar kledingstukken, materialen en prints in drie onderling verbonden fasen, waarbij de ineenstorting niet als een einde wordt gepresenteerd, maar als het moment waarop verborgen lagen van identiteit zichtbaar worden.
Osei Parris — Garments in Motion
De collectie van Osei Parris onderzoekt hoe mode een verlengstuk van het lichaam van de danser kan worden in plaats van een beperking. De kledingstukken, die zijn opgebouwd rond beweging, transformatie en vrijheid, maken gebruik van gelaagde stoffen, wikkeltechnieken, strikjes, plooien en een patroonsnede met zo min mogelijk afval om in te spelen op het lichaam in beweging. De ontwerpen in één maat en de rechthoekige patroonlogica dagen de conventionele opvattingen over pasvorm en afval uit.
Biene Pasma — Do You See Me?
De collectie van Biene Pasma gaat in op de manier waarop mensen zich kleden en presenteren in openbare en sociale omgevingen, met de nadruk op de spanning tussen erbij horen en opvallen. Van thuis tot op school en op het werk: we worden voortdurend gevraagd ons aan te passen. Do You See Me? richt de aandacht op de momenten binnen die uniformiteit waarop individualiteit naar voren komt, en vraagt zich af hoever mensen kunnen gaan voordat ze niet langer passen in het systeem waarvan ze deel uitmaken.
Lieve Valkenhoff — Names You Collect
Geïnspireerd door haar eigen ervaring met haar verhuizing naar New York City onderzoekt Lieve Valkenhoff in haar collectie hoe het leven in een jachtige stad de identiteit verandert. In plaats van het zelf als iets vaststaands te presenteren, volgt de collectie een persoonlijke reis waarin verschillende versies van het zelf naar voren komen en naast elkaar bestaan — verteld aan de hand van een reeks iconische New Yorkse personages, die elk een andere fase van aanpassing aan de stad vertegenwoordigen. Identiteit, zo suggereert de collectie, is nooit eenduidig: ze wordt voortdurend gevormd door de plek, de mensen en de ervaringen.
Betina Mendes de Almeida — Virile Ecstasy
Betina Mendes de Almeida collectie: Er is God in pijn, en God in genot, en wanneer die twee in elkaar overvloeien, resoneert er iets diep in de ziel. Virile Ecstasy bevindt zich in de ruimte tussen het in stand houden van het lichaam en het genieten van zijn verval, en stelt daarbij een onbeantwoorde vraag: kan het goddelijke in het vlees worden gehuisvest?
Babette van Rijthoven — Echoist Velour
De collectie van Babette van Rijthoven Echoist Velour onderzoekt de complexiteit van het genezingsproces na een emotioneel misbruikende relatie – niet het misbruik zelf, maar wat erna komt: het proces waarin je de weg terug naar jezelf vindt. Geïnspireerd door de gecontroleerde bewegingen van het marionettentheater, vertalen de kledingstukken onzichtbare emotionele ervaringen naar een fysieke vorm. Door middel van maatwerk, historisch vakmanschap, leer en natuurlijke materialen combineren de silhouetten beperking met bevrijding, en kwetsbaarheid met bescherming. Details en woorden die overal in de collectie verborgen zitten, nodigen de toeschouwer uit om goed te kijken.
Blanka Ali — Telekeremszályával (mijn tuin staat vol met salie)
Vanuit haar Hongaarse achtergrond en een persoonlijke band met hekserij onderzoekt Blanka hoe traditionele overtuigingen in een moderne context opnieuw kunnen worden geïnterpreteerd — met name via Hongaarse en Romani-hekserijtradities, waaronder Luca Day, een historisch feest dat oorspronkelijk draaide om bescherming tegen heksen. Ze vraagt zich af hoe de angst voor het onbekende door de geschiedenis heen het negatieve beeld van heksen heeft gevormd, en hoe die stereotypen al lang worden gebruikt tegen vrouwen die anders, onafhankelijk of deskundig waren. Door Luca Day te herinterpreteren als een positief feest in plaats van een op angst gebaseerd ritueel, vertaalt de collectie dit in eigentijdse silhouetten, abstracte kristalprints, op tatoeages geïnspireerde stoffen en latex als een tweede huid.
Fotografie: Branko Popovic
